Σκιαγραφώντας το ρόλο των νέων τεχνολογιών στη διαδικασία της μάθησης, εντοπίζουμε ως καθοριστικό παράγοντα την έννοια του «τεχνολογικού ενισχυτή» της μάθησης, όρο που περιέγραψε ο Jerome Bruner επηρεασμένος από τις ιδέες του Vygotsky. Η έννοια αυτή αποτέλεσε τη βάση για να περιγραφεί η σχέση νέων τεχνολογιών και μάθησης. Η ερμηνεία της καθιστά αναγκαία τη θεωρητική περιγραφή των αρχών ενός εκπαιδευτικού σχεδιασμού που επιτρέπει την ανάδειξη και αξιοποίηση των ουσιαστικών δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών σε ευρύτερο επίπεδο από αυτό που περιλαμβάνει η άκριτη χρήση που επιβάλλουν οι τεχνολογικές εξελίξεις.

Η καταιγιστική εξέλιξη των δυνατοτήτων του προσωπικού υπολογιστή και των προγραμμάτων που υλοποιεί, καθώς και η έλευση των διαδικτυακών υπηρεσιών, ανέδειξε την αναγκαιότητα σύμπραξης με τις εκπαιδευτικές διαδικασίες και παράλληλα του εκσυγχρονισμού των παιδαγωγικών θεωριών. Στην κατεύθυνση αυτή έχουν διατυπωθεί αρκετά ερωτήματα η συνισταμένη των οποίων καταλήγει στα εξής:  

*      Πώς μπορεί η τεχνολογία να κάνει περισσότερο αποτελεσματικές τις διαδικασίες διδασκαλίας και μάθησης;

*      Εμπλουτίζει πραγματικά την εκπαιδευτική πράξη παρέχοντας νέες δυνατότητες και υπό ποιους όρους;